Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Το νησί που κάθε έξι μήνες...ανήκει σε άλλη χώρα


Λιγότερο από έξι χιλιόμετρα πριν από το σημείο που το ποτάμι Bidasoa, κοντά στα γαλλο-ισπανικά σύνορα, αδειάζει στον Ατλαντικό Ωκεανό, βρίσκεται ένα μικρό νησί που ονομάζεται Pheasant (φασιανός). 

Στο ιστορικό νησί, το 1659, εκπρόσωποι από τη Γαλλία και την Ισπανία συναντήθηκαν και υπέγραψαν τη Συνθήκη των Πυρηναίων, που τελείωσε επίσημα τον Τριακονταετή Πόλεμο.

Η συνθήκη προέβλεψε επίσης ένα νέο σύνορο που εκτείνεται κατά μήκος των Πυρηναίων και στη συνέχεια ακολουθεί τον ποταμό Bidasoa στον Βισκαϊκό κόλπο στον Ατλαντικό Ωκεανό, λειτουργώντας σαν ένα φυσικό σύνορο μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας. 

Όπως συμβαίνει συνήθως με τα σύνορα που ακολουθούν την πορεία ενός ποταμού, τα γαλλο-ισπανικά σύνορα χωρίζουν τον ποταμό στη μέση. 

Θεωρητικά, τα σύνορα θα έπρεπε να χωρίζουν το νησί Pheasant στα δύο δίνοντας το μισό σε κάθε χώρα ή να το παρακάμπτουν αποδίδοντας την κυριαρχία σε μία από τις δύο όμορες χώρες. 

Ωστόσο η συνθήκη των Πυρηναίων προέβλεψε μια διαφορετική και κάπως παράδοξη ρύθμιση, σύμφωνα με την οποία ορίζεται συγκυριαρχία στο νησί.


Το παράδοξο έγκειται στο γεγονός ότι στο νησί δεν έχουν ταυτόχρονη κυριαρχία τα δύο κράτη αλλά εναλλάξ για μια περίοδο 6 μηνών. 

Έτσι για έξι μήνες το χρόνο, το νησί Pheasant είναι γαλλικό ενώ για τους επόμενους έξι ανήκει στην ισπανική επικράτεια.

Πριν από τον πόλεμο και την υπογραφή της συνθήκης, το καθεστώς του νησιού Pheasant ήταν απροσδιόριστο. 

Ως ουδέτερος χώρος χρησιμοποιήθηκε συχνά ως τόπος συνάντησης μεταξύ Γάλλων και Ισπανών ηγετών και ως χώρος όπου πραγματοποιούνταν οι ανταλλαγές αιχμαλώτων κατά τον πόλεμο. 

Ως αποτέλεσμα, στο νησί έγιναν πολλά σημαντικά ιστορικά γεγονότα.


Το νησί Pheasant είναι ακατοίκητο, άλλωστε η έκτασή του είναι μόλις 6,5 στρέμματα, με αποτέλεσμα να αποφεύγονται πλήθος προβλημάτων που θα μπορούσε να δημιουργήσει η συγκυριαρχία δύο χωρών.


Κάθε έξι μήνες αξιωματούχοι της Ισπανίας και της Γαλλίας συναντιούνται στο νησί σε μία τελετή παράδοση-παραλαβής της κυριαρχίας του.


Πηγή: sigmalive.gr

10 εφευρέσεις που δεν απέφεραν τίποτα στους δημιουργούς τους


Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ή πατέντα είναι αναγκαία προϋπόθεση για να καρπωθεί κάποιος τα οφέλη της εφεύρεσής του. 

Στον κατάλογο που ακολουθεί παρουσιάζουμε 10 εφευρέτες, οι οποίοι για διαφόρους λόγους (προσωπικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς) δεν έλαβαν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για πράγματα που χρησιμοποιούμε ευρέως σήμερα κι έτσι κάποιοι τρίτοι εκμεταλλεύτηκαν την περίσταση για να πλουτίσουν από τους κόπους και τις θυσίες τους.


Τζον Γουόκερ - Τα σπίρτα


Μπορεί ο άνθρωπος να χρησιμοποιούσε τη φωτιά από τα αρχαία χρόνια, αλλά τα σπίρτα, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, ανακαλύφθηκαν μόλις το 1827 από τον άγγλο χημικό Τζον Γουόκερ. 

Ο Γουόκερ δεν έμεινε ευχαριστημένος από την εφεύρεσή του και δεν την κατοχύρωσε. Αργότερα, άφησε την επιχείρησή του στον συμπατριώτη του εφευρέτη και πολιτικό Άιζαακ Χόλντεν, που εκμεταλλεύτηκε την εφεύρεσή του. 

Ο Γουόκερ πέθανε το 1859 και αναγνωρίστηκε μεταθανάτια ως ο εφευρέτης των σπίρτων, μόλις βρέθηκαν τα λογιστικά βιβλία του.

Μπέντζαμιν Μπράντλεϊ - Η ατμοκίνητη μηχανή για τα πολεμικά πλοία


Ο Μπέντζαμιν Μπράντλεϊ γεννήθηκε δούλος. Μορφώθηκε από τα παιδιά του κυρίου του και ασχολήθηκε με τα μαθηματικά. 

Γύρω στο 1830 ήταν ένας αναγνωρισμένος μηχανικός και δούλευε στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ. Πληρωνόταν, όμως, μόνο πέντε δολάρια το μήνα, καθώς το υπόλοιπο του μισθού του πήγαινε στον κύριό του. 

Ο Μπράντλεϊ με την εξοικονόμηση χρημάτων κατασκεύασε μία ατμομηχανή, η οποία βρήκε τη χρήση της στα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ. Το μόνο που κατάφερε από την εφεύρεσή του ήταν να εξαγοράσει την ελευθερία του.

Ρον Κλάιν - Η μαγνητική ταινία της πιστωτικής κάρτας


Παλαιότερα, προτού χρεώσουν μία πιστωτική κάρτα, οι πωλητές έπρεπε να συμβουλευτούν ένα μακρύ κατάλογο με διάφορες πληροφορίες για την πιστωτική κάρτα του πελάτη. 

Ο αμερικανός μηχανολόγος Ρον Κλάιν είδε το εμπόδιο και προσπάθησε να το διορθώσει με τη μαγνητοταινία, που χρησιμοποιούνταν στη μουσική βιομηχανία. 

Ανακάλυψε μία μέθοδο που κωδικοποιεί απλές πληροφορίες, όπως τον αριθμό του λογαριασμού, μέσα από μία μαγνητική ταινία, η οποία ενσωματώθηκε στο πίσω μέρος της κάρτας. 

Ο Κλάιν δεν έβγαλε λεφτά από αυτή του την ανακάλυψη, αλλά δημιούργησε μία αξιοσέβαστη περιουσία από άλλες εφευρέσεις του.