Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Ο άνθρωπος που συλλέγει πέτρες εδώ και 55 χρόνια!


Δεν είναι γλύπτης ούτε γεωλόγος αλλά ένας άνθρωπος που γοητεύτηκε πριν από μισό και πλέον αιώνα από την ομορφιά των πετρών… 

Για χρόνια, κάθε μέρα, ο Luigi Lineri περπατά κατά μήκος του Adige σε αναζήτηση λίθων με περίεργα σχήματα και μοτίβα. Συλλέγει τις πέτρες, τις μελετά και τις στοιβάζει σε έναν χώρο. 

Κι αυτό γίνεται εδώ και 50 και πλέον χρόνια, από το 1960 όταν κάνοντας βόλτα στις ακτές παρατήρησε πως οι πέτρες δεν έμοιαζαν μεταξύ τους, ενώ είχαν παράδοξα σχήματα που πάντα κάτι του θύμιζαν…


Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βερόνα και ασχολήθηκε με την ποίηση… Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του βρήκαν έδαφος στις πέτρες, σε αυτά τα μικρά “θαύματα” όπως τις χαρακτηρίζει που με την επίδραση του περιβάλλοντος πάνω τους έχουν πάρει διάφορες μορφές, ζώων, εργαλείων, πτηνών, αντικειμένων, προσώπων… 

Ο ίδιος κατηγοριοποιεί τις ανακαλύψεις του και στο σπίτι του έχει μια ξεχωριστή συλλογή, δημιουργώντας μάλιστα ένα αυτοσχέδιο μουσείο πετρών.


Αυτό είναι το πιο δηλητηριώδες ζώο στη Γη



Μπορεί να μην γεμίζει το μάτι ωστόσο το δηλητήριο αυτού του μικρού πλάσματος, θεωρείται από τα ισχυρότερα του ζωικού βασιλείου. 

Ο λόγος για το σαλιγκάρι-κώνο γνωστό και ως "κώνος ο γεωγράφος". Πρόκειται για ένα ένα αρπακτικό θαλάσσιο σαλιγκάρι που έχει προκαλέσει δεκάδες θανάτους κολυμβητών και ψαράδων. 

Αυτό που κάνει απλά είναι να απελευθερώνει στο νερό μια μορφή ινσουλίνης που προκαλεί στο θύμα υπογλυκαιμικό σοκ.

Αυτά τα σαλιγκάρια, αφθονούν στα περισσότερα τροπικά νερά, ειδικά γύρω από κοραλλιογενείς υφάλους. 

Χωρίζονται σε δεκάδες διαφορετικά είδη, καθένα από τα οποία παράγει το δικό του κοκτέιλ νευροτοξινών, με το οποίο σκοτώνει μαλάκια, σκουλήκια, ακόμα και μικρά ψάρια

Αρκετά είδη κυριολεκτικά καμακώνουν τα θύματά τους εκτοξεύοντας ένα μυτερό, τροποποιημένο δόντι. 

Άλλοι κώνοι, όπως ο επικίνδυνος Conus geographus, πιστεύεται ότι απελευθερώνουν δηλητήρια στο νερό με τα οποία μουδιάζουν ή σκοτώνουν τη λεία τους από μακριά. Αν χρειαστεί, την τσιμπούν με το "καμάκι" τους καθώς την καταπίνουν.


Έχουν πολύ εξειδικευμένα δόντια, που είναι γνωστά ως radulae και λειτουργούν ως συνδυασμός υποδερμικής βελόνας που "τσιμπάει" και δηλητηριάζει το θήραμά του.

Έχει αποδειχθεί ότι παράγει μια ασυνήθιστη μορφή της ορμόνης, αποτελούμενη από λιγότερα αμινοξέα. 

Στις εργαστηριακές δοκιμές, ένα δείγμα της ασυνήθιστης ινσουλίνης, το οποίο παρασκεύασαν οι ερευνητές, έριξε απότομα τα επίπεδα σακχάρου σε ψάρια ζέβρες. 

Ακόμα κι όταν απλώς απελευθερώθηκε στο νερό, σχεδόν παρέλυσε τις προνύμφες ψαριών.


"Είναι μια μοναδική μορφή ινσουλίνης. Είναι κοντύτερη από οποιαδήποτε άλλη ινσουλίνη έχει περιγραφεί στα ζώα" αναφέρει ο Μπαλντομέρο Ολιβέρα, επικεφαλής της μελέτης. "Την βρήκαμε στο δηλητήριο σε μεγάλες ποσότητες" λέει.

Οι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο κώνος ο γεωγράφος δεν αποκλείεται να μπορεί να ξεπαστρεύει ολόκληρα κοπάδια μικρών ψαριών προκαλώντας τους υπογλυκαιμικό σοκ.

Πόσο παλιά είναι τα παραμύθια;


Τα πορίσματα των ερευνών Eυρωπαίων επιστημόνων, έρχονται να επιβεβαιώσουν την κοινή μας ιστορική μνήμη. 

Μια νέα πανεπιστημιακή έρευνα του ανθρωπολόγου Dr Jamie Tehrani του πανεπιστημίου του Ντάραμ και της λαογράφου Sara Graça da Silva του πανεπιστημίου της Λισαβόνας, αποκαλύπτει πως πολλά πασίγνωστα παραμύθια έχουν τις ρίζες τους πολύ βαθύτερα απ’ όσο πιστεύουμε. 

Οι ακαδημαϊκοί αποκάλυψαν πως παραμύθια όπως «Η Πεντάμορφη και το Τέρας» και το λιγότερο γνωστό στην Ελλάδα «Ρουμπελστίλτσκιν», βρέθηκαν να έχουν ρίζες ακόμα και χιλιάδες χρόνια πριν στην προϊστορική περίοδο, ακόμα και από την Εποχή του Χαλκού.


Χρησιμοποιώντας τεχνικές που χρησιμοποιούνται συνήθως από τους βιολόγους, μελέτησαν τους πιθανούς κοινούς δεσμούς μεταξύ 275 ινδοευρωπαϊκών παραμυθιών από όλο τον κόσμο και ανακάλυψαν πως μερικά έχουν ρίζες που είναι πολύ βαθύτερες από όσο νομίζαμε, και πιθανότατα υπήρχαν “πολύ πριν από την εμφάνιση της γραπτής τους καταγραφής”. 

Οι ερευνητές διαπίστωσαν πως ολλά γνωστά παραμύθια τα οποία καταγράφθηκαν για πρώτη φορά το 17ο και 18ο αιώνα, έχουν ρίζες που προέρχονται από πολύ παλαιότερα. 

“Συγκεκριμένα «Η πεντάμορφη και το τέρας» και ο «Ρουμπελστίλτσκιν», μπορούν να ανιχνευθούν στα χρόνια της εμφάνισης των μεγάλων δυτικών Ιδνό-Ευρωπαϊκών γλωσσικών υπό-οικογενειών μεταξύ 2.500 και 6.000 χρόνια πριν».